Normaal plaats ik mijn maandelijks artikel op de eerste van de maand, maar omdat mijn levensverhaal mogelijk eerder eindigt en dit een waardig slot wordt, stel ik het niet uit tot morgen. Bovendien is er afgelopen weken zoveel gebeurd dat ik er al een boek over kan schrijven en zullen de komende dagen echt privé zijn. Daarna volgt in ieder geval nog wel een artikel waarin mijn gezin op mijn verzoek mijn overlijden en uitvaart kenbaar maakt. Daarmee is het verhaal dan echt rond.

Chemokuur

Rosmalen-terrasOp 1 augustus, een mooie verjaardag waarop ik bijzonder fit was, hadden we een eerste gesprek met een oncoloog in het Jeroen Bosch Ziekenhuis. Net als in het AMC, bleek hieruit dat de eventueel te plannen chemo normaliter weinig bijwerkingen met zich meebrengt en dat terugkomen op het oude niveau heel goed mogelijk zou zijn.

De mens wikt. Er vanuit gaande dat ik nou eindelijk eens tot de doorsnee groep zou behoren, besloten we op 4 augustus met de chemo te starten. Nog steeds uitermate fit onderging ik de eerste kuur, waarna mijn vrouw en ik gezellig op een terras in Rosmalen uit eten zijn geweest.

Een laatste wens; met het hele gezin

PorcheresseRuim voor de chemo ter sprake kwam, had ik te kennen gegeven graag nog één weekend met mijn hechte gezin ergens buitenshuis door te brengen. Weg van eventuele ellende. De keuze was beperkt en viel op 5, 6, 7 en 8 augustus. De vijfde eind van de dag heen, de achtste vroeg in de ochtend terug. Bestemming: de Ardennen. Ik kon me in alles vinden, behalve in die 7e. Jheronimus Bosch is op de 9e begraven en die zevende zou zijn sterven officieel worden herdacht in ‘s-Hertogenbosch. Het feit van officiële zijde nooit eerder betrokken te geweest, maakte mijn keuze alsnog gemakkelijk. Totdat ik van de onafhankelijke en altijd zo betrokken Illustre Lieve Vrouwe Broederschap het hartverwarmende verzoek kreeg bij hen aan te sluiten voor de Requiemmis in de Sint-Jan en daarna ook met hen te lunchen in
het Zwanenbroedershuis. Ondanks ons ‘weekendje weg’ wilde ik dat voor geen goud missen.
De mens wikt. In goed overleg kon ik beslissen met mijn oudste zoon voortijdig terug te keren naar Brabant. cappella-pratensisOmdat de reis op zondagochtend te vermoeiend zou zijn, besloten we zaterdagavond de drie uur durende rit te maken.

Achteraf bleek zelfs dat de Cappella Pratensis na de requiemmis gezongen had met mijn onderhanden drieluik op de achtergrond. Voor mij een heuglijk feit waar ik met trots aan terug denk.

 

Het liep weer anders

ambulance-PorcheresseVoor vertrek nog even naar de wc. Daar ‘ging ’t licht uit’. Ik verloor mijn bewustzijn en 112 werd gebeld. Twee auto’s, vier bezorgde verplegers en chauffeurs, waarvan er één een beetje Nederlands sprak. Toen ik vertelde zwarte ontlasting te hebben was zijn beslissing resoluut: naar het ziekenhuis. Ik kwam in Libramont terecht, waar iedereen uitsluitend Frans sprak. Vreemd genoeg ging daarmee toch ook weer een onlangs geuite laatste wens in vervulling. Ik wilde nog zo graag een keer de Franse cultuur en taal snuiven en werd dus nu op mijn wenken bediend.

Alleen bij sommige ingrepen bleken taalproblemen spelbreker. Bijvoorbeeld die zaterdagavond, toen ik bij de gastroscopie de Franse term voor slikken niet begreep en de arts maar bleef duwen met de slang, een viertal nierbekkenschaaltjes met zwart braaksel tot gevolg. 2016-08-09 16.40.59De volgende dag lukte het beter en konden we heel ontspannen de zaak nog eens over doen. Misschien niet leuk om te ervaren, wel echt leuk om aan terug te denken. Vol van leuke herinneringen verruilde ik op 9 augustus Libramont voor ‘s-Hertogenbosch; een rit van drie uur per ambulance.

In het Jeroen Bosch (daar was ie weer) Ziekenhuis volgde drie dagen quarantaine, waarbij mijn lichaam het door o.a. koortsaanvallen zwaar te verduren kreeg. Ook mijn naasten hadden het daar moeilijk mee.

Toen ik daarna op de afdeling oncologie belandde, bleek vrij snel dat ik de bijwerkingen van de chemo te boven kwam, maar dat de kanker inmiddels zelf zijn tol ging eisen.

 

Nog een laatste wens; Lowlands

Als ultieme verrassing hadden mijn kinderen geregeld dat ik met de WensAmbulance nog even naar Lowlands zou kunnen. Het feit dat en de manier waarop, waren voor mij op zich al zo fijn, dat het uiteindelijke welslagen niet eens meer zo belangrijk was. Dat mijn lichamelijke toestand het uiteindelijk toch niet toeliet was dus al iets minder relevant.

 

Nog één Henk-actie

Afgelopen maandag, de dag na Lowlands voelde ik me goed, waardoor ik ‘s-avonds voor het eerst in mijn leven een verzoeknummer aanvroeg op 3FM. Voor dat ik het had durven verwachten, werd ik gebeld en kwam ik rechtstreeks in de uitzending van Michiel Veenstra. Zijn betrokken reactie was voor mij zo ontzettend hartverwarmend. Ik had dat niet willen missen.

Zelfs de volgende ochtend kwam Michiel er aan het begin van zijn reguliere programma nog op terug. Geen woorden voor! Hij dacht mij zelfs kaartjes voor het optreden van Tom Odell in november aan te bieden, tot hij zich realiseerde dat het voor mij te ver weg zou zijn. Mijn oudste zoon en zijn vrouw hebben kaartjes voor dat optreden. Het zal voor hen nou een heel bijzonder optreden worden.

Tweet van Michiel Veenstra met link naar het fragment van maandagavond:

Fragment van dinsdagochtend:

 

Paul-ondertekentNog een heel bijzondere dag

Woensdag 24 augustus was een dag waar ik serieus naar toe heb geleefd. Die dag studeerde mijn jongste zoon af aan de TU Delft. Ik was er heel graag bij geweest. Door het feit dat ik ook deze dag had gehaald was ik erbij, hoewel niet lijfelijk. Fantastisch om dit als trotse vader op afstand nog mee te maken. De trots en feestvreugde verhogend was het feit dat hij en zijn vriendin me in Wallonië hun voorgenomen huwelijk hebben aangekondigd.

 

Niet minder trots

Niet minder trots ben ik op mijn dochter. Zij is constant in de weer om ervoor te zorgen dat het mij aan niets ontbreekt.

Negen jaar geleden maakten we met zijn achten, dus met kinderen en aanhang, een grote reis. Nou is de hele groep nog zeker zo hecht en uitgebreid met vier kleinkinderen. De eerstvolgende grote reis moet ik in mijn eentje maken, de groep verlatend. Maar ik ben ervan overtuigd dat de groep hecht blijft en zich misschien nog wel eens verder uitbreidt. In die gedachte is het goed afscheid nemen.

 

ambulance-thuisMijn allerlaatste wens

Ik ben een bijzonder gelukkig mens nou ik met mijn zieke lichaam, maar bijzonder gezond van geest naar huis mag om mijn laatste dagen te slijten in mijn vertrouwde omgeving, omringd door mijn dierbaren.

 

 

Voor mijn gevoel ben ik hiermee gekomen aan een toepasselijk einde van mijn uitgebreide levensverhaal. Graag wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor de ontelbare blijken van medeleven, in welke vorm dan ook. Voor alle liefde die ik mocht ontvangen. Ik heb er veel morele steun aan beleefd. En nog!

Een bijzonder woord van dank aan alle mensen die mij voor mijn ziekte al zo ter harte gingen en mij altijd hebben gesteund. Ik denk hierbij nu ook met name een de Illustre Lieve Vrouwe Broederschap die mij en mijn project alle vertrouwen en een warm onthaal hebben geboden.

Een laatste woord van dank ben ik nog verschuldigd aan de artsen en het verplegend personeel van de afdeling oncologie van het JBZ, die de afgelopen weken met veel zorg en toewijding ervoor hebben gezorgd dat ik met een doodziek lichaam maar moreel gestrekt nu mijn laatste dagen in stabiele toestand thuis kan doorbrengen. In dit kader mag ik vooral niet vergeten om de pastoraal werkster extra te bedanken. Zij kwam telkens op de moeilijkste momenten binnenlopen om mij enorm te sterken. Toeval? Bestaat niet!

Beste mensen, het ga jullie goed! En voor wie het met mij geloofd; graag tot ziens.

Voor nu een laatste hartelijke groet, Henk

 

 

« »

Meer artikelen over: Algemeen Nieuws