Hoewel mijn vorige bericht het laatste zou zijn, krijg ik toch nog de tijd, de mogelijkheid en de behoefte om iets met u/jullie te delen. Met name over een revolutionaire vorm van kankerbestrijding; NanoKnife. Maar nu eerst hoe ik ook nog tot de dag van vandaag ben kunnen komen. Hierdoor wordt het weer een lang verhaal, maar scrollen staat vrij.

 

Vijf maanden was ik in negatieve zin de uitzondering op alle voornamelijk medische gemiddelden. Toeval, pech? “What ever!”. Sinds ik ben uitbehandeld, het medische en materiële van dit aardse bestaan heb losgelaten, specifieker eigenlijk sinds mijn uitzonderlijke Henk-actie met Michiel Veenstra op 3FM, geniet ik een positieve uitzondering.

Vanaf die maandag na Lowlands, 22 augustus, bleef mijn toestand eindelijk drie dagen stabiel zodat ik de donderdag erna naar huis mocht om er te midden van mijn naasten in alle rust te sterven. In alle rust? Ik had het gevoel nog voor of in het weekend te sterven. Dan moest ik toch nog snel wel even een heel persoonlijk afscheid met mijn naasten regisseren. Ik was pas om negen uur ‘s-avonds in mijn vertrouwde omgeving, maar nog diezelfde heb ik met mijn gezin mijn leven gevierd.

Verrassend genoeg volgden nog vier van die avonden, waarbij de meeste van mijn naasten per toerbeurt het feestje hebben meegevierd. Het weekend was daarmee ruim overleefd; tijd voor het ‘normale dagelijkse leven’, afgestemd op de omstandigheden. Ik zat inmiddels immers al in de verlenging en wilde die tijd naast de vele nodige rust toch ook nuttig gebruiken. De groep naasten van wie ik persoonlijk afscheid wilde en kon nemen, breidde zich uit. Maar er was meer ……

 

Reconstructie Tuin der Lusten

De week verliep normaal en mijn toestand bleef stabiel. Dat bood mij de gelegenheid ook dierbare betrokkenen rond mijn levenswerk nog één keer persoonlijk te ontvangen. Aan het einde van die week keek ik voldaan terug op ieders bereidheid zo mogelijk een aandeel te willen leveren om het project alsnog te doen welslagen.

De coördinatie was snel in bijzonder goede handen. Onder twee voorwaarden weliswaar;

1) het drieluik wordt voltooid door een daartoe bekwaam schilder  (mijn toevoeging: Bosch heeft het origineel ook niet volledig eigenhandig voltooid en voor mijn gevoel is er een opvallend verschil tussen het rechter- en het middenpaneel, dus dat past prima in het concept),

2) het werk krijgt een goede plek in de stad van Bosch (mijn toevoeging: daarmee vervalt mijn wens/noodzaak om het na voltooiing te kunnen/moeten verkopen aan de hoogstbiedende).

Aangezien ik het drieluik niet zelf kan voltooien is het misschien ook nauwelijks nog mijn werk te noemen, dus dat laatste neem ik met alle plezier voor lief en beschouw ik heel graag als het hoogst haalbare in mijn positie. In de hoop dat mijn naasten toch nog iets terug zien van mijn zevenjarige investering, waarbij ik echt wel door een diep dal ben gegaan.

Het Zwanenbroedershuis

Het Zwanenbroedershuis

Wat blijft. De Illustre Lieve Vrouwe Broederschap heeft te kennen gegeven het voltooide drieluik in hun Zwanenbroedershuis te willen exposeren. Daarmee is al aan één voorwaarde voldaan en komt de andere voorwaarde en de daarvoor vereiste financiering een stap dichterbij. Ook daarvoor zijn al belangrijke stappen gezet. Ik ben gelukkig en kan mijn geesteskind nu met een gerust hart loslaten, nog voordat ik mijn ogen definitief sluit.

Als de stad in 2116 stilstaat bij het feit dat Jheronimus Bosch er 600 jaar eerder overleed en alle namen van nu allang vergeten zijn, hangt er in het Bossche Zwanenbroedershuis in de vorm van een representatieve replica van Bosch’ bekendste meesterwerk één blijvende herinnering aan dat jaar waarin zijn vijfhonderdste sterfdag uitbundig werd gevierd.

Als in 2018 de Broederschap haar 700-jarig bestaan viert, hoop ik dat het drieluik er in alle glorie kan bijdragen aan de festiviteiten. Ook enigszins als eerbetoon aan hun bekendste Bossche broeder natuurlijk.

 

Omroep Brabant

img-20160906-wa0004Een tweede week is zelfs aangebroken. Hoewel de afspraak al in de voorgaande week was gemaakt, heb ik het stilgehouden, voorwaarde was immers dat ik nog in staat zou zijn een interview te geven. Dat lukte en op dinsdagavond heb ik in een item van Brabant Nieuws met trots kunnen melden dat het voortbestaan van mijn drieluik eindelijk in veilige handen is en het werk dus niet alsnog in de vergetelheid zal verdwijnen.

Omroep Brabant heeft het item en een tweede, uitzonderlijke opname, waarin ik onderbouwd mijn persoonlijke gedachte uit over de mogelijke geaardheid van Jheronimus Bosch, ook in een artikel op internet geplaatst. Naar aanleiding hiervan volgt morgen (vrijdag 9 september) ook een interview op radio 1, rond 17:45 uur.

 

NanoKnife

schermafdruk-2016-09-08-18-48-01

RTL Late Night uitzending van 7 september

Meteen een dag later, gisteravond dus, kijk ik zoals zo vaak met plezier naar RTL Late Night. Als Umberto daarin vertelt dat aanstaande vrijdag arts-onderzoeker Hester Scheffer zal promoveren op haar onderzoek naar het gebruik van ‘NanoKnife’ bij de bestrijding van bepaalde niet te opereren kankers spits ik mijn oren. (hier een link naar het item van RTL Late Night).

 

Wat kan er misschien nog na de verlengingen?

Dat ik dit onderwerp nog mag aanhoren! Toeval? Bestaat niet!

Ik ben per slot van rekening niet voor niets zover gekomen. En hoewel ikzelf waarschijnlijk medisch gezien absoluut niet meer in aanmerking kom voor de behandeling, kan ik dit niet zomaar ter kennisgeving aannemen. Daarvoor ben ik nog steeds te strijdlustig. In het verhaal van dokter Scheffer hoorde en zag ik veel wat mij zo bekend voorkwam. Stel dat bij mij slechts de oorsprong van de kanker kan worden bestreden. Dat ik daardoor, misschien slechts als proefkonijn, nog wat levensverlenging krijg. Dat ik daardoor nog wat extra tijd krijg om met mijn dierbaren deze boeiende weg te vervolgen. En ….

Ik leef nog steeds bijzonder opgewekt, tot steun en hopelijk langdurige troost van mijn naasten, maar blijkbaar ook steeds meer als voorbeeld en ter bemoediging van anderen in een soortgelijke situatie, zelfs tot inspiratie van anderen die volgens mij ook zichzelf kunnen inspireren. Dat leven verdiend toch elke kans om verlengd te worden.

Nu in contact zien te komen met de juiste medici om eerlijk en open over de eventuele mogelijkheden en onmogelijkheden te praten.

Van huis uit ben ik gelovig. Niks aparts, niks spiritueels of bijzonders. Maar ik duim, hoop, bid en brand een kaarsje opdat ik toch ook nu nog weer iets bereik. Ik weet uit ervaring dat velen dat regelmatig met mij meedoen. Heel bemoedigend! Wie weet waar het toe leidt. En, ik kan het niet vaak genoeg zeggen; ik heb liever spijt van wat ik heb ondernomen dan van iets wat ik niet heb geprobeerd. Hopelijk krijgt zelfs ook dit nog een vervolg, wat dat ook mag betekenen.

 

 

« »

Meer artikelen over: Algemeen Nieuws