Ik leef nog! Eerder heb ik daarvoor al verpleegkundigen, artsen en andere betrokkenen bedankt.   Nu leef ik nog steeds!!!    Daarvoor moet alle mentale steun van doorslaggevend belang zijn geweest. 

Misschien mede door mijn doorzettingsvermogen en openheid, maar hoe dan ook, ik heb zoveel steun in allerlei vormen gekregen dat ik telkens weer de kracht kreeg om door te zetten. Dan is alle medeleven dus van levensbelang, waardoor ik heel veel dank verschuldigd ben.

 

Bij bedanken denk ik persoonlijk toch allereerst aan Onze Lieve Heer. Op momenten dat ik het hardst aan alles twijfelde en het even helemaal niet meer zag zitten, ontdekte ik telkens weer lichtpuntjes en de kracht van mijn geloof. Gelukkig nam ik dan praktisch elke keer de gelegenheid om Hem te danken en mij even in mezelf te keren. Dat gaf me keer op keer de nodige nieuwe energie.

 

Dank

….. voor ieders bijdrage aan die mogelijke hulp van boven

Aansluitend op het bovenstaande is het logisch dat ik begin iedereen te danken voor de ontelbare opgestoken kaarsjes, mogelijk ook nog vergezeld van een gebedje of niet minder waardevolle gedachten.

img-20160929-wa0001

Basilica di Santa Maria del Fiore, Florence

Kaarsjes opgestoken tijdens de ‘Alpe d’HuZes’, in Lourdes (min 2x) en Kevelaer, in Florence (2x), natuurlijk ook heel veel bij het beeld van de Zoete Moeder in de Sint-Jan en de vele kaarsjes die mensen thuis hebben opgestoken, hebben zeker bijdragen aan wat ik hiervoor aangaf te geloven. Al zou ik het willen, iedereen persoonlijk hiervoor bedanken lukt niet, simpelweg omdat ik niet eens alle namen weet.

In het grote aantal blijken van betrokkenheid schuilt volgens mij de kracht die ik van boven heb gekregen. “Waar (ik ben zo vrij hiervoor te lezen: voor wie) velen in Mijn naam samenzijn …..” Denk nu niet dat ik zo’n trouwe gelovige ben die elke zondag naar de kerk gaat.

Dankzij de werkwijze en het gedachtegoed van onze pastor ben ik de kerk wel trouw gebleven en in de situatie waarin ik nou zit pluk ik daar toch de vruchten van. Na ruim vijftig jaar trouwe dienst aan onze parochie heeft onze pastor vorige week afscheid genomen. Ik ben hem blijvend dank verschuldigd!

….. voor de overweldigende hoeveelheid bloemen

Wat hiervoor al onmogelijk was, is hierbij ook ondoenlijk; alle namen noemen. De prachtigste bloemen hebben niet alleen onze kamer, maar vooral ook mijn leven opgefleurd. Daarnaast hebbendetail-bloemen-sjan ook enkele planten dat via de tuintafel gedaan tijdens alle uren dat ik nog heerlijk ontspannen kon genieten van het mooie weer. Alle gulle gevers, hoewel toch weer onpersoonlijk; heel hartelijk dank hiervoor.

….. voor allle bemoedigende kaartjes

a;;e per 30-9 ontvangen kaartjes, vele met extra opbeurende teksten

alle per 30-9 ontvangen kaartjes, vele met extra bemoedigende teksten

Elk kaartje is sowieso een hart onder de riem. Soms zonder woorden, waarbij afzenders af en toe begrijpelijk aangeven die niet te kunnen vinden. Anderen lukt het dan weer wel om, regelmatig in de meest prijzenswaardige bewoordingen, hun gevoelens aan het papier toe te vertrouwen. Alles bij elkaar heeft elk kaartje en de sommige brieven mij telkens weer verwonderd over al het hartverwarmende medeleven dat ik mag ervaren. Van al deze nu nog steeds tastbaar rond mijn bed aanwezige ‘support’ kan ik hier wel alle namen gaan noemen, maar laat ik consequent blijven. Ik heb ze daarom op een foto verzameld.

….. voor de vele opbeurende e-mails en berichten via ‘whatsapp’

Al even bemoedigend als de handgeschreven teksten zijn hun digitale varianten. Natuurlijk had ik deze eenvoudiger kunnen beantwoorden. Helaas, mede ook door het grote aantal, ontbrak het mij aan energie om dat te kunnen doen. Sorry, graag hiervoor ieders begrip. Alle berichtjes zijn echt wel met een warm gevoel persoonlijk door mij gelezen.

Ik hoop op deze manier nog eens aan te geven waarom beantwoorden nooit is gebeurd en dank alle afzenders hierbij wat onpersoonlijk, maar zeker niet minder oprecht!

….. voor alle reacties op de laatste artikeltjes op mijn site

Onverwacht was ik zelfs afgelopen maand nog in staat om in te gaan op twee uitnodigingen voor een interview en aansluitend daarover te schrijven op mijn site. Daarop kwamen rechtstreeks op de site of per e-mail in mijn in-box opbeurende reacties waarop ik door mijn conditie evenmin in staat was te reageren. Dus bij deze ook hierbij mijn hartelijke dank aan de schrijvers ervan.

….. voor alle betrokken reacties via ‘social media’

Soms was ik in staat, bijvoorbeeld naar aanleiding van bovenstaande publicaties, nog iets te schrijven op ‘social media’. Ook hierop kwamen zoveel reacties dat ik ze onmogelijk kon beantwoorden. Om aan te tonen ze wel gelezen te hebben, heb ik ze simpelweg ‘geliked’. Ook voor deze reacties hierbij mijn dank.

 

 

 

Hoe ’t toch nog weer zover is gekomen (is ’n heel verhaal)

Maandag 22 augustus keerde het tij. Ik heb toen zoveel kracht geput uit de spontaan betrokken reactie van Michiel Veenstra op mijn openheid, live via 3FM. Ik klonk niet alleen krachtig, ik was het ook. De uitzending leverde veel bewondering op voor het feit dat ik, zelfs via de nationale radio, geheel onverwacht, open vertel hoe ik omga met mijn situatie. Maar mijn kracht leek van korte duur.

Op donderdag 25 augustus heeft men zich in het Jeroen Bosch Ziekenhuis uitermate ingezet om mij die dag nog in mijn vertrouwde omgeving te krijgen, aangezien ik sterk het gevoel had het naderende weekend niet te halen, laat staan te overleven. Om negen uur ‘s-avonds was ik thuis en verzocht ik mijn verzamelde gezinsleden dringend om met bier en wijn mijn thuiskomst EN mijn leven te vieren. Zo geschiedde en ze gingen, zoals gevraagd, gelukkig nog even door toen ik om elf uur ontspannen in slaap viel. Van angst of ongerustheid was hierdoor bij niemand van ons nog opmerkelijk sprake.

Zalig dat ik de regie mocht behouden, zodat we dit in totaal vijf avonden hebben volgehouden. Toen had ik niet alleen het weekend overleefd, ik had ook persoonlijk en onder vier ogen afscheid kunnen nemen van nagenoeg alle familieleden. Hierna was ik echt opgelucht en gerustgesteld. Dat gold zelfs ook voor die familieleden die met het meeste lood in de schoenen waren binnengekomen.

De dag erna durfde ik weer voorzichtig vooruit te kijken. De eerste september stond immers al bijna voor de deur. Uit angst deze zeker niet te halen had ik wel al mijn laatste maandelijks artikel geplaatst.

September leverde me onverwacht weinig problemen op. De 2e konden we onze 39e trouwdag ‘vieren’. Op de 4e naar een kleinzoon voor zijn 3e verjaardag was niet reëel daarom bezocht hij mij zelf even. Zelfs de verjaardag van een schoondochter, op de 19e, was onverwacht nog gehaald. Maar die ochtend raakte ik toch in paniek omdat het spoelen van mijn drain mij een ondraaglijk pijn bezorgde. Bovendien bleek mijn drain niet meer te lopen. Mijn huisarts heeft meteen zijn beste beentje voorgezet om mij die dag voor onderzoek en mogelijke behandeling in het ziekenhuis te krijgen, Dat lukte niet meteen, maar minstens net zo belangrijk; hij wist me gerust te stellen. Vergiftiging van de lever zou niet tot de door mijn verwachte snelle dood leiden. Wel een mogelijk daaruit voortvloeiende ontsteking met aansluitend een bloedvergiftiging. Ik had geen koorts en dus geen opkomende ontsteking, waardoor ik ook die nacht ontspannen en bijzonder goed geslapen heb.

De volgende dag was ik, volgens een na goed overleg gemaakte afspraak, voor de middag op de spoedeisende hulp van het JBZ. Om half twee kreeg ik te horen dat ik om drie uur meteen bij de interventie radioloog werd verwacht. In overleg met de MDL arts was besloten mijn drain te bekijken en zomogelijk te behandelen. Zoals ik later opving hadden ook mijn conditie en vechtlust bijgedragen aan hun beslissing. De drain vervangen bleek onverwacht niet nodig. In tegenstelling tot de echo’s wees de röntgenopname uit dat alles wel op zijn plek zat en nog functioneerde ook. De spoeling met de heftige pijn ten gevolge had waarschijnlijk een verstopping, die misschien veroorzaakt was door de tumor, opgeheven. Positieve kant; de pijn was dus niet voor niks geweest. Lekker naar huis en rustig afwachten tot het volgende probleem zich voordoet.

Dat volgde al de week erna en was van heel andere aard. Ik zag het niet meer zitten. Na een aantal dagen lusteloosheid kwam ik tot de ontdekking dat alleen ikzelf daar verandering in kon brengen. Sleur is een grote vijand van me en die moest ikzelf doorbreken. Met onverwachte acties zoals een maand eerder via 3FM. Op de 30e nam ik de gelegenheid om de ombouw van de N279 te bekijken en aansluitend mijn beste kameraad met een bliksembezoek te verrassen vanwege zijn verjaardag. Mijn actie was geslaagd en gaf me meer energie dan dat ze had gekost. Voor herhaling vatbaar dus.

Nou maar afwachten wat oktober brengt. Ik blijf voorlopig weer opgewekt en plan zo af en toe weer een actie om mijn positiviteit en vechtlust vast te houden. Wordt dus hopelijk vervolgd.

Hartelijke groeten,

Henk

 

 

 

« »

Meer artikelen over: Algemeen Nieuws