UPDATE: zie mijn aanvulling van 23 mei.

UPDATE: zie mijn aanvulling van 16 mei.

UPDATE: zie mijn aanvulling van 8 mei.

Wat me afgelopen maand is overkomen overtreft al het voorgaande.

Lang (b)leek mijn reconstructieproject moeilijk in te passen bij het hedendaags lopende ‘circus Jeroen Bosch’. Maar ik vond mijn weg en kreeg het vertrouwen van de Illustre Lieve Vrouwe Broederschap. Sindsdien geniet ik hun warme gastvrijheid in het Zwanenbroedershuis. Het doel, belangstellenden op tastbare wijze meenemen in Bosch’ wonderlijke wereld, was daarmee op de best voorstelbare wijze bereikt.

Op de vooravond van iets waar lang naar uit was gezien stortte echter niet alleen een pand aan de markt, maar ook mijn wereld, volledig in. Gezien de omstandigheden en mogelijke afloop geloof ik ook hierbij niet in toeval. Hier is echt meer aan de hand. Mede de hand van Jheronimus? Ach, voor wie wil…

Met veel pijn in het hart moest ik op de valreep mijn inschrijving voor de internationale Jheronimus Bosch Conferentie annuleren en vervloog ook mijn kans om met de groep de tentoonstelling te bezoeken. Letterlijk met doodsverachting heb ik op 16 april toch nog een laatste presentatie bij mijn drieluik verzorgd. Mijn gevoel zei dat het moest, mijn verstand zei dat het nog net kon. Helaas bezorgde ik mijn naasten daarmee de schrik van hun leven. Mijn lichaam leek het op die manier geen weken meer vol te kunnen houden. Weer een vrije val in de emotionele achtbaan waarin we ons al bevonden.

Gelukkig mocht ik er kort daarna even vanuit gaan dat de voorzienigheid misschien toch wel iets anders wilde. Met die laatste presentatie heb ik op mijn eigen manier een hoofdstuk passend kunnen afsluiten, angstig hopend op een vervolg. Uit de kracht die ik daaruit kreeg putte ik opnieuw moed en hoop.

Saffraan gekleurd, tien kilogram lichter en met de laatste krachten in me, toog ik op maandagochtend naar het Jeroen Bosch Ziekenhuis voor een extreem spannend gesprek met de MDL-arts. Zowel het ziekenhuis als haar naamgever hadden blijkbaar toch nog het beste met me voor.

Gelukkig. De achtbaan eindigt blijkbaar dus toch nog niet op korte termijn in het oneindige. Gevaarlijk bochten zullen volgen maar een veilige eindstreep blijkt vooralsnog denkbaar. Dat is een hele opluchting, zeker voor iemand die sowieso niet van achtbanen houdt.

Achtereenvolgens; Echo, CT-scan, ERCP (endoscopie) en stent erin, ontsteking, ERCP om stent te vervangen, en nu vier weken na de eerste signalen, is het wachten op de extreem zware operatie die nodig blijkt.

foto-JBZ-2

met Bosch op de voorgrond in boekvorm en op de achtergrond (kaartjes)

Op de vraag of dit alles verband houdt met de langdurig aanhoudende stress, zal ik waarschijnlijk wel nooit een goed antwoord krijgen. Feit is wel dat gezegden als; “jezelf opvreten” (in mijn geval 10 kg in 2 maanden), “iets op je lever hebben”, “gal spuwen” toch ook ooit ergens hun betekenis hebben gevonden.

Onderweg in deze dollemansrit kan ik al met recht tot iedereen met zinvolle ideeën zeggen; “haal de nodige energie uit alle bijval, maar wapen je terdege tegen ‘list en bedrog’. Want ‘list’ ziet in jouw ideeën voornamelijk eigenbelang en ‘bedrog’ maakt beloften die niet worden nagekomen. En, geloof me, samen bezorgen ze je een stress die moordend kan zijn, de ontelbare aanmoedigingen ten spijt.”

Gelukkig hebben ze mij de vechtlust bezorgd die vooral ook nu heel goed van pas komt.

 

Nu verder vanuit ‘wie goed doet, goed ontmoet’, ooit. Het vertrouwen en de gastvrijheid van de Illustre Lieve Vrouwe Broederschap is voor mij daarvan het tastbare bewijs!

Het mag helaas duidelijk zijn dat nu even geen nieuwe excursies naar mijn reconstructieproject geboekt kunnen worden. Voor lopende afspraken wordt door mijn naasten in overleg naar passende oplossingen gezocht. Als dat niet lukt zit er helaas niks anders op dan annuleren. Graag hiervoor ieders begrip. Wellicht treffen we elkaar dan over een tijdje alsnog.

Laten we zo afspreken; wat in het vat zit verzuurt niet. Dus graag tot ziens!

Met bijzonder hartelijke groet,

Henk

 

P.S. Op vragen en reacties op dit artikel kan ik helaas nu zelf niet reageren, omdat ik dit artikel schrijf in het ziekenhuis. Mijn naasten zorgen voor de publicatie en houden mij met plezier op de hoogte van eventuele vragen of reacties. Degenen die al op de hoogte waren en mij al hun bemoedigingen stuurden wil ik daarvoor graag heel hartelijk danken. Jullie medeleven doet me goed en geeft me kracht!

 

UPDATE: zie mijn aanvulling van 8 mei.

UPDATE: zie mijn aanvulling van 16 mei.

UPDATE: zie mijn aanvulling van 23 mei.

« »

Meer artikelen over: Tuin der Lusten