Mijn reconstructieproject staat onder tijdsdruk.

Niet omdat het Bosch-jaar vanaf vandaag al weer aftelt. Neen. Daaraan ben ik niet gebonden. Mijn project staat er helemaal los van. Het is ook niet van voorbijgaande aard, integendeel. Het heeft wat dat betreft dus ook geen echte ‘deadline’.

 

Met mijn gezondheid ligt dat anders. Na een lange maar onzekere periode met diverse onderzoeken en ingrepen, die soms ontstekingen en het tijdrovende herstel daarvan met zich meebrachten, weet ik sinds afgelopen week dat we inmiddels toch achter de feiten aanlopen. In april werd een normaal goed te behandelen kanker ontdekt, welke eigenlijk ook nooit voor uitzaaiingen zorgt.

Maar ……,  door tussentijdse groei van de kanker en recent ontdekte uitzaaiingen zitten de vereiste grote operatie en zelfs bestralingen er niet meer in. Ik blijk dus weer de uitzondering die niet past tussen de gangbare lijntjes.

 

Geloof

DSC_5506aIk geloof stellig in het belang van eerlijkheid en oprechtheid. Daarom heb ik in de vorige maandelijkse artikelen in alle openheid geschreven over mijn gezondheidsklachten. Aansluitend is meermaals bewondering uitgesproken voor mijn openhartigheid.

Ik voelde dit als een verplichting tegenover de vele belangstellenden die recht hadden op een verklaring voor mijn afwezigheid. De verrassende stroom aan reacties was vervolgens zo hartverwarmend. De vele blijken van medeleven zijn van doorslaggevend belang voor mijn onder druk staande doorzettingsvermogen.

Het lijkt er inmiddels op dat de in stad en land talrijk opgestoken kaarsjes niet het gehoopte resultaat hebben. Toch geloof ik dat ze niet voor niets hebben gebrand, ook al was slechts verbondenheid misschien het hoogst haalbare. Ik blijf geloven, soms zelfs tegen beter weten in.

 

Hoop

Op dit moment hoop ik

-dat een nieuwe, goed werkende stent mijn jeuk en aanverwante klachten kan wegnemen, -dat niet lang daarna de drain met een gerust hart kan worden verwijderd, -dat vereiste puncties nu eindelijk wel de juiste gegevens opleveren, -dat op basis daarvan alsnog de best mogelijke chemo mijn leven zinvol kan verlengen, -dat ik daardoor de reconstructie kan voltooien, -dat ik jullie alsnog persoonlijk kan antwoorden, bedanken of misschien zelfs nog ooit ontmoeten. Bovenal; dat ik nog een tijdje mag genieten van en met mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen.

Ik hoop dat wonderen soms nog bestaan.

 

Liefde

Ik ervaar enorm veel medeleven en liefde van velen uit mijn naaste en verre omgeving. Door de omstandigheden ben ik momenteel niet in staat om ze te beantwoorden, maar wie weet. Met moeizaam opgespaarde krachten schreef ik in fasen dit maandelijkse artikeltje; om iedereen toch te laten weten hoe zeer ik ieders medeleven en liefde waardeer.

 

Oververmoeid

Afgelopen maanden heb ik veel energie ingeleverd. Door ziekenhuisopnamen en vele bezoeken aan poliklinieken, de laatste maand telkens in Amsterdam. Door vele slechte nachten, steeds vaker veroorzaakt door ondraaglijke jeuk. Door enorm gewichtsverlies, frustraties, onbegrip, emoties en wat er zoal bij komt kijken. Soms zelfs door hartverwarmende bezoekjes die niet zelden toch te vermoeiend bleken. Oververmoeidheid en lusteloosheid overheerst vaak de dag.

20160602 henkWat had ik graag telkens persoonlijk gereageerd op alles en iedereen. Bijvoorbeeld op het uitgebreide mailtje van Jan met relevante bijpassende foto, op de aangrijpende reactie van Coen die nu zelf in een soortgelijk schuitje blijkt te zitten, op die andere Henk die net voor zijn verjaardag mij nog mailde (Henk, ik was je verjaardag echt niet vergeten), op tekenen van medeleven van mensen die ik soms al vele jaren uit het oog was verloren zoals oud collega Tonnie van 39 jaar geleden of het meest recente kaartje van Jetty en haar man uit Tilburg, op ….., veel te veel om op te noemen.

Mijn voormiddagen gaan volledig op aan verzorging, eten, even tijd voor bemoedigingen via post of internet zodat ik de dag weer aankan en vervolgens rusten. Na het middageten is het weer tijd om te rusten en vervolgens voor een spaarzaam bezoekje, doorgaans uit naaste familie. Dan weer rusten, eten, wat gevoelens uitwisselen met gezinsleden en nog even ontspannen tv kijken voor de nacht.

Besef wel; dit is geen klaagzang. Ik kan gelukkig mijn gevoelens goed uiten en er dus ook nog steeds aardig mee omgaan. Dat is goud waard, ik kan het iedereen toewensen. Ik wil alleen aangeven hoe fijn en waardevol het is om te merken hoe velen meeleven en hoe vervelend ik het tevens vind jullie niet te kunnen ontvangen of spreken en niets eens te kunnen reageren op ieders altijd waardevolle meeleven.

 

Reconstructie Tuin der Lusten

DSC_5505aAls ik na het wisselen van de stent, nu gepland voor aanstaande dinsdag, mijn nachtrust terug krijg, en dus ‘normaal’ kan opstaan, hoop ik dagelijks ongestoord weer even te kunnen schilderen. Dat geeft voldoening en is telkens weer een enorme bemoediging voor de rest van de dag.

Het linker zijpaneel van de reconstructie is daarvoor opgesteld in mijn huiskamer. Hoewel ik me weinig illusies maak, hoop ik natuurlijk zelf het hele drieluik te voltooien. De tijd zal het leren.

Gelukkig ken ik wel de juiste mensen die het kunnen afmaken. Het origineel is uiteindelijk ook niet door een hand geschilderd. Maar vooralsnog ga ik zelf nog even door. Komt tijd, komt raad. Voor het geval er dan nog iemand op het drieluik zit te wachten.

 

Portretgroep

Op 12 juni heb ik het geluk gehad toch nog even de expositie tijdens de Braderie op het Maaskantje te kunnen bezoeken. En …, minstens zo leuk vond ik het om aansluitend het seizoen toch nog op de gebruikelijke wijze met aanhang te kunnen afsluiten. Het was allemaal weer fantastisch en ik geniet enorm van jullie waardevolle cadeau.

Het is in vier jaar een hechte groep geworden, dus vooral daarmee doorgaan! Ik hoop jullie nog vaak met raad en daad te kunnen bijstaan.

DSC_5416aDSC_5422a

DSC_5442a

Wat rest me nu nog te zeggen?

Beste mensen, 

Besef hoe opbeurend jullie reacties zijn en blijven, ondanks het feit dat ik niet bij machte ben om er persoonlijk op te reageren (of misschien juist dan). Ook voor serieuze tips, ideeën en aanbevelingen, raad of daad, sta ik graag open. Hoewel ik me daarbij zelf geen voorstelling kan maken, maar wie weet.

Ik heb telkens gedaan wat ik kon, meer zat er niet in.

Henk

 

P.S.

Ik vertrouw erop volgende maand weer een update te geven, wie weet meer hoopvol. Die dag krijg ik er weer een jaartje bij, maar ach wat zegt dat. Hoewel ik er natuurlijk nog veel meer wil, ben ik tevreden over wat achter me ligt. Een warm en hecht gezin vormt de kroon op mijn leven. Dan blijft er niks meer te wensen.

Voor wie wil; we houden contact, zelfs als we elkaar niet meer lijken te bereiken. Blijf het proberen, vroeg of laat komt er antwoord! Mijn reconstructieproject leek zeven lange jaren zijn doel niet te bereiken. Totdat de Illustre Lieve Vrouwe Broederschap het koesterde. Dus ook nu zeg ik; houd moed! Wie weet heffen we dan nog eens samen het glas omdat de deskundigen de situatie niet goed hebben ingeschat en Onze Lieve Heer het alsnog een tijd anders met me voorheeft. Dan doen we daarbij samen een boekje open over de achterliggende periodes.

 

« »

Meer artikelen over: Tuin der Lusten